3ο Γυμνάσιο Αιγάλεω - Ο Πολιτιστικός Όμιλος και ο Όμιλος Φιλαναγνωσίας στη θεατρική παράσταση “Γιοι και Κόρες”: άλλη μια ευκαιρία διερεύνησης της δύναμης των προφορικών μαρτυριών

 «Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;»

 

 

Συνεχίζοντας τις προσπάθειες πολυπρισματικής προσέγγισης της Ιστορίας, μέσα στο πλαίσιο των δράσεων του Πολιτιστικού Ομίλου και του Ομίλου Φιλαναγνωσίας, είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με μια πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική αξιοποίηση της Προφορικής Ιστορίας, με την οποία ασχολούμαστε συστηματικά τα τελευταία χρόνια. 

Συγκεκριμένα, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026, παρά τις όχι και τόσο ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, βρεθήκαμε στο ιστορικό “Αμφι-Θέατρο” στην Πλάκα, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού “Γιοι και Κόρες – Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας”.

 

Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο σε προφορικές αφηγήσεις ηλικιωμένων ανθρώπων από όλη τη χώρα, στους οποίους τέθηκε το ίδιο ερώτημα: «Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;». Από την καταγραφή του υλικού προέκυψαν 12 επεξεργασμένες ιστορίες, που εκτείνονται από τα τέλη του 19ου μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, την πανδημία του covid και το πρώτο lockdown. Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια εναλλακτική αφήγηση της επίσημης ιστορίας της χώρας μέσα από τις άγνωστες περιπέτειες των καθημερινών ανθρώπων, με τις προσδοκίες, τις δυσκολίες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους, αλλά και την επιμονή τους να επιβιώσουν και να ευτυχήσουν.

Σύμφωνα με το σημείωμα του δημιουργού (συγγραφέα και σκηνοθέτη) στο πρόγραμμα της παράστασης: “Κοινό χαρακτηριστικό όλων των αφηγήσεων ήταν η ανθρωπολογικά εγγεγραμμένη τάση της ζωής να προχωράει. Και όποτε μπορεί να ευτυχεί. Από αυτόν τον κοινό παρονομαστή της ανθρώπινης περιπέτειας προέκυψε ο υπότιτλος της παράστασης ‘για την αναζήτηση της ευτυχίας’. Στην παράσταση η έννοια του χρόνου παύει να υφίσταται. Το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν, λιώνουν το ένα μέσα στο άλλο, τα δραματικά πρόσωπα μεταπηδούν στον χωροχρόνο όποτε το θελήσουν”.

 

Οι ιστορίες που παρακολουθήσαμε να παριστάνονται πάνω στη θεατρική σκηνή, με χαρακτηριστικούς τίτλους, όπως: 

“Μια καφέ μαντίλα με κίτρινα λουλουδάκια”, “Ιστορίες Κατοχής από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα”, “Ιστορίες Εμφυλίου ‘δεξιών’ και ‘αριστερών’ από τη Χαλκιδική και το Αίγιο”, “Μια στιγμή ευτυχίας”, “Γιατί αφήνουμε την αγάπη να χάνει χρόνια;”, “Η Ελλάδα είναι κοντά, αλλά δεν τη βλέπω”,

μας προβλημάτισαν, μας συγκίνησαν, μας ενθουσίασαν, επιβεβαίωσαν ή αμφισβήτησαν πράγματα που ξέραμε, όλες μαζί όμως μας οδήγησαν, μέσα από έναν διαφορετικό δρόμο, στη συνειδητοποίηση της σημασίας της ιστορικής μας έρευνας (στη βιβλιοθήκη, στα αρχεία, στον χώρο γύρω μας, στα μνημεία, στις προφορικές μαρτυρίες) και στην απόφαση να συνεχίσουμε δυναμικότερα την προσπάθειά μας, επειδή:

“Υπάρχουν πολλές πληγές που μένει ακόμα να γιατρευτούν

και πάρα πολλές ιστορίες που μένει ακόμα να ειπωθούν”.

[Sanja Krsmanović Tasić, “Δοκίμιο εν κινήσει: η εξέλιξη και η ουσία”, μτφρ. Δανάη Καπράνου, Εκπαίδευση και Θέατρο, 18 (2017), 102]

 

Περισσότερα στην εφημερίδα μας...